Na pewno mnóstwo razy już podnoszono temat odnośnie tego, jaka piłka jest na wyższym poziomie – ta reprezentacyjna, czy też klubowa. Setki, jeśli nie tysiące jajogłowych fachowców od piłki nożnej zastanawiało się już czy gwiazdorska Barcelona zwyciężyłaby mistrzów Europy i świata Hiszpanów, czy level piłkarskiego mundialu jest wyższy od rozgrywek Ligi Mistrzów. Wątek ten choć kontrowersyjny, wydaje mi się absolutnie niemożliwy do skonfrontowania. Bo jak tu niby zorganizować starcie Hiszpanów z barcelończykami, skoro trzon zespołu Pepa Guardioli stanowią właśnie kadrowicze państwa hiszpańskiej? Zaczęło mnie to nurtować po tym, jak przypomniałem sobie słowa Leo Benhakkera, byłego coacha polskiej reprezentacji, który co rusz wspominał, iż dany zawodnik nie prezentuje jeszcze wymaganego przez niego levelu reprezentacyjnego. A w jaki level prezentuje zawodnik powiedzmy z bagażem doświadczeń z gry w Chamions League, który jednak z niewiadomych przyczyn nie gra w kadrze swojego kraju? Albo jaki poziom prezentują polscy reprezentanci, z których kilku rywalizuje przecież w najsilniejszej lidze Starego Kontynentu, część z nich rywalizuje przecież także w Lidze Europejskiej. Pomimo tego, ogólnie generalnie przyjęty przez naszych piłkarskich kadrowiczów Franciszka Smudy stopień to mistrzowski, jeśli będziemy brać oczywiście możliwości picia przez nich alkoholu. Podchodźmy jednak do tego bardziej poważnie. Za niecałe dwa lata Polska, z racji bycia współorganizatorem Euro 2012 zagra przynajmniej trzy pojedynki z czołowymi drużynami tej części świata. Żeby nie skończyło się tak, jak zawsze, czyli spotkaniem otwarcia, o wszystko i o honor, potrzeba nam albo cudu, albo, jak mówi telewizyjny ekspert Bożydar Iwanow, wymiany selekcjonera. Nie mam pojęcia co trzeba czynić, wiem jednak co uczynić by się przydało. Zaprzestać interesowania się piłką nożną i zająć się sportem bardziej konstruktywnym, np. badmintonem.